Espertei

Todo o meu arredor cambiou a súa cor.
Lembras o día? Todo parou.
Arden os ollos, necesito emoción,
unha saída bañada en licor.
Salta!

Espertei; entre paredes florecen,
malas herbas desta puta mente,
a noite en garda.
Percorrer cada metro do meu propio ser vivindo en garda.

Imaxina que estoupa, camiño que me bota,
un silencio que brota, a vida en bancarrota.
A vida en bancarrota.
Outra páxina morta, escribir a posdata da última nota,
albiscar a saída, máis eu non quería morder esta lona.

Ferido, pero non vencido. Detido, ser o meu propio inimigo.
Imaxina que estoupa, imaxínate a vida vestida de morta.
Fodido, fundido, prohibido pero non vendido.
Imaxina que estoupa, imaxina esta besta chamando á túa porta.

Espertei; entre paredes florecen
malas herbas desta puta mente,
a noite en garda.
Percorrer cada metro do meu propio ser vivindo en garda.

Unha páxina rota, outra páxina morta.

Espertei; entre paredes florecen malas
herbas desta puta mente,
a noite en garda.
Percorrer cada metro do meu propio ser vivindo en garda.